Dlaczego ludzie nie lubią rowerów elektrycznych

Dlaczego ludzie nie lubią rowerów elektrycznych i nigdy ich nie polubią? Kilka lat temu, kiedy powstawał ten wpis wydawało mi się że odpowiedź na to pytanie jest dosyć prosta. Tym bardziej, że odrzuciłem w nim kwestie emocjonalne, luźne dygresje, czy szydercze wstawki. W zamian skupiłem się na analizie i próbie zrozumienia tematu poważniej. Dziś jednak przy aktualizacji podejdę holistycznie.

Czy faktycznie ludzie nie lubią E-Bików?

Tak. Spora część ludzi ma ewidentnie problem z tym, kto na czym jeździ po górach. Widać to praktycznie pod każdym postem w komentarzach. Na szalkach można zauważyć, że większość osób, które mijamy patrzą czy rower ma silnik. Sporadycznie pojawią się również komentarze. Wszytko to świadczy o tym, że rowery elektryczne wzbudzają emocje, często negatywne.

Dlaczego ludzie nie lubią E-Bików?

Bo ich na nie nie stać. Bo w priorytecie są klipsy, tipsy i rzęsy żony a Teściowa cały czas powtarza, że nie zgadza się nawet na raty! Trzeba też pamiętać, że poprzedni system wciąż krąży w żyłach wielu ludzi. Niech mi krowa zdechnie, byle sąsiadowi dwie!

Sport Rywalizacja Doping

Bardziej poważnie, to jazda rowerem po górach jest oczywiście mocno skojarzona ze sportem. Nierzadko przeciętny rowerzysta, któremu do sportowca bardzo daleko, swoim ubiorem i sprzętem stwarza wizerunek profesjonalisty. Często większego niż zawodowi sportowcy. W związku z powyższym części osób myli się rekreacyjna jazda dla przyjemności z profesjonalnym sportem, osiąganiem coraz lepszych wyników. W efekcie bardzo często słyszymy o oszustach na rowerach elektrycznych. Pisząc ten tekst kilka late temu porównałem rower elektryczny do dopingu. Chyba nikt nie ma wątpliwości, że e-bajak właśnie jest od tego aby jeździło nam się lżej. Energia z baterii jest alternatywą dla energii z mięśni, dopingiem! I tak, nie ma takiej dyscypliny sportowej uprawianej nawet w formie rekreacyjnej w której doping byłby społecznie przyjęty. Oczywiście jest to hipokryzja i ignorancja w czystej postaci. Finalnie jednak nie zam nikogo, kto jeździ rowerem elektrycznym i swoja jazdę traktował w kategoriach rywalizacji.

Obsesja

Od czasu kiedy rowery elektryczne zaczęły pojawiać się masowo w górach, zauważyłem , że mijani turyści co raz częściej spoglądają w okolice korby. Na początku myślałem, to moje wytatuowane nogi są tego przyczyną, jednak w połączeniu z różnego rodzaju komentarzami szybko zrozumiałem, że oni patrzą na jakim jadę rowerze. Dzisiaj śmiało mogę powiedzieć, że 90% mijanych osób sprawdza na czym ktoś jedzie. Chcąc nie chcą widzę, w którym kierunku patrzy mijana osoba. I tak się zastanawiam czy to ja mam obsesję czy oni.

Trochę to rozumie. Po zmianie samochodu przez pewien krótki czas zwracam uwagę na inne samochody, po zakupie nowego roweru patrze, kto ma ten sam… I coś w tym jest bo pisał już o tym prawie 100lat temu Festinger.

Szacunek

Dawno temu zdarzało się, że mijani turyści klaskali i podziwiali jak wjeżdżałem rowem na szczyt. Dziś widzę to często w komentarzach. Szacun! I wiece co, tak jak kiedyś tak i dziś, być może moja definicja szacunku jest zbyt wysokiej wagi, ale jak słyszę ”szacunek” za to że ktoś jedzie na rowerze bez silnika, to z jednej strony chce mi się śmiać, z drugiej to żenujące. Szacunek można mieć dla Strażaka, który naraża swoje życie wchodząc w ogień ratować innych. Ludzi walczących i trwających lata w chorobie bliskich czy trwających latami w reżimie, a nie dla osób które dla własnej przyjemności jeżdżą sobie po górach!

Kisiel

Wydaje mi się, że lata spędzone na szlakach pozwalają mi dosyć skutecznie odróżnić osoby, które z górami są w jakiś sposób związane od osób które w górach są co 25lat. I tak się składa, że komentarze o których pisałem wcześniej, najczęściej słychać od tych drugich. W większości przypadków nie są to bezpośrednie uwagi. Dla przykładu: Kobieta na Równicy, około 70lat, nadwagi 40kg (50m do parkingu samochodowego). Klasyka ! Patrzy na czy jadę po czym… na elektryku… Książkowy Janusz z wąsem, 3 dzieci Żona, każdy spora nadwaga,  od ciśnienia twarze w kolorze bordo, kilka set metrów od Stożka i komentarz… Na elektryku…! Takich sytuacji w górach obserwuję co raz więcej i cieszę się, że nie muszę jeździć weekendami.

O co w ogóle chodzi ?

Z tym nielubieniem elektryków ciekawsze jest to, że najgłośniej swoje opinie na ich temat wygłaszają Ci którzy nawet ich nie dotknęli. Ostatnio uświadomiłem sobie, że większość z nich myśli, że rower elektryczny jest jak motor. Sam mam kilku znajomych, którzy pytali czy trzeba pedałować aby na min jechać. Sporo jest dziwnych, czysto zawistnych, głupich komentarzy. Tam to już nawet Pani Goździkowa nie pomoże.

Mnóstwo komentarzy jest o tym czy na rowerze elektrycznym można się zmęczyć, tak jak by to zmęczenie było głównym i obowiązkowym priorytetem dla wszystkich. Zabawnych jak to ten, ”jak będę miał 60 lat to dopiero kupię E-lektryka”. Niestety w tym wieku komentujący to raczej przesiądą się na elektryczny balkonik, a gdzie tam jakieś góry. Jeszcze nie spotkałem się z nikim, kto by swoją niechęć do E-bikeów jakoś sensownie uargumentował. Jest też sporo osób, które mówią, że nigdy się na niego nie przesiądzie. I być może tak będzie. Jednak większość z nich jeszcze sobie nie uświadomiła, że może przyjść dzień w którym nie będą mieli siły i zdrowia. Bez których jazda rowerem po górach jest niemożliwa. Staną wtedy przed wyborem jeździć po górach czy nie jeździć.